Podatnicy, prowadząc działalność gospodarczą często nabywają usługi realizacji filmu reklamowego. Niejednokrotnie zdarza się tak, iż nabycie to następuje od podmiotów będących rezydentami podatkowymi innych jurysdykcji niż terytorium kraju. Wówczas, przy takiej transakcji, należy każdorazowo przeanalizować kwestię konieczności odprowadzenia podatku u źródła WHT.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT, podatek u źródła w wysokości 20% obejmuje m.in. przychody zagranicznych podatników z praw autorskich lub praw pokrewnych, (…) w tym również ze sprzedaży tych praw. Mając na względzie powyższe, literalne brzmienie polskiej Ustawy CIT, wprost obejmuje podatkiem u źródła także sprzedaż/przeniesienie praw autorskich.
Jednocześnie, według art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT, podatek u źródła w wysokości 20% obejmuje również m.in. usługi reklamowe oraz świadczenia o podobnym charakterze.
Uwzględniając powyższe, w pierwszej kolejności analizie należałoby poddać co dokładnie zawiera umowa na realizację danego świadczenia. Z umowy powinno wynikać, czy mamy do czynienia z usługami stricte reklamowymi/marketingowymi czy jednak wynagrodzenie obejmuje przede wszystkim przeniesienie całości praw majątkowych do przygotowanego filmu.
W przedmiotowym artykule skupiamy się umowie dotyczącej stricte przeniesienia prawa majątkowego do zrealizowanego filmu. Należy przy tym mieć na uwadze, że organy podatkowe traktują pojęcie usług reklamowych dość szeroko. Przykładowo Interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2026 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.216.2026.2.PP) wskazuje, że reklama obejmuje działania mające na celu przekazywanie informacji o towarach, ich zaletach czy sposobie nabycia, a także materiały wideo służące temu celowi.
Idąc jednak dalej, art. 21 ust. 2 Ustawy CIT nakazuje nam uwzględniać postanowienia właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
I przykładowo, na podstawie art. 12 ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami, „należności licencyjne” oznaczają wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich (…), włącznie z filmami dla kin. Jednocześnie art. 12 ust. 2 przewiduje możliwość opodatkowania należności licencyjnych w państwie źródła, maksymalnie do wysokości 5% kwoty brutto.
Co jednak ważne. W przypadku pełnego przeniesienia autorskich praw majątkowych nie dochodzi do udostępnienia prawa do korzystania z utworu przy zachowaniu praw po stronie twórcy. Następuje definitywne przejście praw majątkowych na nabywcę. W konsekwencji zapłata za takie przeniesienie nie stanowi należności licencyjnej w rozumieniu art. 12, w tym przykładzie, umowy polsko-niemieckiej.
Warto w tym zakresie odwołać się do pkt 8.2 i 15 Komentarza OECD do art. 12 Modelowej Konwencji OECD, wskazującej, że jeżeli wynagrodzenie jest wypłacane za przeniesienie pełnego prawa własności do praw objętych definicją należności licencyjnych, to nie jest ono wynagrodzeniem za „użytkowanie lub prawo użytkowania” tych praw.
Zgodnie z przywołanym wyżej UPO, będą to określone w art. 13 ust. 5 UPO zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku.
Potwierdza to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2018 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.404.2017.1.BG), w którym Organ wskazał, że: „W tym stanie rzeczy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie art. 13 ust. 5 ww. Konwencji, zgodnie z którym dochody z przeniesienia tytułu własności jakiegokolwiek majątku innego niż wymieniony w ust. 1, 2, 3 i 4 tego artykułu podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, w którym osoba przenosząca tytuł własności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę i w którym podlega ona opodatkowaniu od tych dochodów.
Mając na uwadze powołane powyżej przepisy, należy stwierdzić, że zyski z tytułu przeniesienia praw autorskich uzyskiwane przez Spółkę Ukraińską należy kwalifikować na gruncie ww. Konwencji jako zyski z przeniesienia tytułu własności majątku, będą podlegały opodatkowaniu tylko w kraju, w którym przenoszący tytuł własności ma siedzibę (rezydencje podatkową), o ile zostanie to udokumentowane certyfikatem rezydencji”.
W konsekwencji wynagrodzenie za definitywne przeniesienie majątkowych praw autorskich przez kontrahenta (w tym przykładzie niemieckiego) powinno zostać zakwalifikowane jako zysk z przeniesienia majątku, podlegający opodatkowaniu wyłącznie w kraju jego rezydencji. Niezbędnym dla takiego rozliczenia jest posiadanie aktualnego certyfikatu rezydencji. Oczywiście powyższe będzie miało zastosowanie, jeśli dany kontrahent nie posiada w Polsce zakładu, który uczestniczyłby w danej transakcji.
